Vanaf het moment dat Johan Bosch om 05:30 uur in zijn auto stapt, weet hij tot 16:00 niet wat hij kan verwachten. Als assistent uitvoerder herontwikkeling Lounge 1 beweegt hij in dit gebied van bouwplaats naar bouwplaats. Dat is veel kilometers maken en alle borden draaiend houden. Van het controleren van de planning tot bouwkwaliteit. Tussen staal, vloer en wanden, you name it. Hoe vat hij zelf de uitdagingen in zijn werk samen?
Johan, ik heb begrepen dat jij met Lounge 1 een gigaklus in handen hebt.
‘Gigaklus, gigaklus, nou ja, eigenlijk wel. Je zit hier middenin de hectiek van Schiphol he? Terwijl de passagiers boven, onder en naast je lopen, slopen wij winkels, stutten we wanden. Of komt er, zoals bij een Foodcourt, ’eventjes’ een verdieping bij. Dat is een lust en een last, kan ik je vertellen.’
Nou graag. Vertel eens over zo’n lust.
‘Een absolute lust is als ik op locatie sta en zie wat het uiteindelijk echt is geworden. Je ziet het soms in een conceptversie. Je maakt een plaatje in je hoofd. Maar als je er staat. En denkt: wow dit was een maand geleden nog een bouwplaats. Dat besef, dat heb je niet altijd. De passagier al helemaal niet. Die lopen op dit moment bijna iedere week een andere route. Dat komt doordat daar de vloer is gelegd, we hier een wand hebben doorbroken of een gebied sterk genoeg is door de staalconstructie. ‘
En zo’n last?
‘Mensen blijven wijzen op veiligheid en mogelijke overlast. Bijvoorbeeld dat mensen die hoog werken hun materiaal blijven opbergen. Je moet er niet aan denken dat een hamer of zo op iemands hoofd belandt. Voor de veiligheid en vanwege het beperken van stof- en geluidsoverlast, werken we grotendeel ’s nachts. Jij zit als passagiers toch ook niet lekker als we vlak naast jouw zitplaats een betonnen vloer aan het wegbikken zijn? Ik bedoel maar.’
Zijn er ondanks die scherpte weleens incidenten?
‘Natuurlijk. Hoeveel risicoanalyses je erop loslaat, fouten blijf je houden. Fijne hier is dat je zoveel mensen hebben met kennis die het kunnen oplossen. Laatst nog waren we bezig om het plafond van het nieuwe crewcenter in te spuiten met brandwerend mortel. Qua oppervlakte moet je dan denken aan twee voetbalvelden achter elkaar. Daar ben je drie maanden mee bezig. Toen raakte iemand een sprinklerinstallatie die niet was afgesloten. Zo. Water, water, overal water. Dan kan je wel spreken van een incident ja.’
En hoe schepte je orde in de chaos?
‘In dit geval? Eerst letterlijk en figuurlijk de druk eraf halen. Misschien was de grootste uitdaging in deze organisatie wel om de juiste persoon te vinden die de bevoegdheid had om de waterdruk eraf te halen. Dan ga je beheersen. Dus met waterstofzuigers en veegwagens alles weer droog krijgen. Het nieuwe KLM Crewcenter ziet er nu weer spic en span uit.’
Wat zie jij als je persoonlijk grootste uitdaging?
‘Overzicht behouden. Ik ben gewend om met deadlines te werken, en dat dynamische vind ik leuk. Je moet je wel behoeden dat je niet alleen brandjes aan het blussen bent. Je kunt je voorstellen als je zoals ik van bouwplaats naar bouwplaats gaat: dan speelt er van alles. Die heeft even besloten van de planning af te wijken, daar is een zak zand langer bij douane blijven staan voor extra controle. Voor je het weet sta je problemen van die tachtig mensen die hier dagelijks werken op te lossen. Daar moet ik mezelf voor behoeden. Overzicht is nodig om het budget, de planning en veiligheid te bewaken. Die balans daartussen blijft een spagaat. En dat is niet erg, daar word je wel lenig van. En je mag ook wel wat verwachten van een opdracht waar je van 100 procent bouwplaats naar 100 procent passagiersgebied gaat, toch?’